Prologue

"Nie widzieć go pół roku, to jakby cały ten czas spędzić w piekle. Tam czas płynie inaczej,tak. Na torturach 7 miesięcy to 70 lat."

"Zamknęła się w sobie. Odpowiadała tylko "tak","nie". W ogóle nie chciała o tym rozmawiać."

"Byliśmy przerażeni. Jedynym rozsądnym pomysłem była pomoc specjalisty."

"Dali mi lekarza od głowy. Jedyne co mówił to, że wszystko będzie dobrze. Chciał pomóc wmawiając mi, że jestem bezpieczna. To on miał problem."

"Przez pierwszy miesiąc byliśmy z nią dzień w dzień. Później nas odsunęła. Nie odbierała nawet telefonu! Świrowaliśmy."

"Terapeuci może i każą konfrontować się z własnymi demonami, ale ona..."

"Konfrontowałam się. Z żyletką. Tylko kiedy było gorzej. Nie mogłam spać dopóki nie uwolniłam krwi. Wydawało mi się, że pulsuje, płonie. To bolało. Nie chciałam żeby tak było. Musiałam jej dać to czego chciała."

"Mówiła,że jest dobrze, ale co noc słyszałam jak płacze w poduszkę."

"Gdzie nasza stara poczciwa Petra - Co z nią zrobiliście?"

"Powiedziałam tylko,że za nim tęsknię. Uczepił się tego jak tonący brzytwy. Psycholog od siedmiu boleści. Chciał zmniejszyć moje cierpienie przypominając ile jeszcze czasu zostało. Jakby za każdym razem wbijał lodowate ostrze w moje ciało."

"Bałam się,że straciłam córkę bezpowrotnie."

"Starałem się dostać nakaz widzenia jako jego obrońca, byleby po powrocie do domu powiedzieć jej,że wszystko z nim w porządku. Nic z tego."

"Co wieczór sprawdzała czy wszystkie okna i drzwi są pozamykane. To była jej paranoja."

"To,że nie przyszedł wczoraj, nie znaczy,że nie przyjdzie dzisiaj."

"Dopiero w trzecim miesiącu do nas wróciła. Zeszła na dół i zapytała czy pojadę z nią na zakupy. Nie mogłam powstrzymać uśmiechu. "

"Pilnowanie jej z daleka nie miało żadnego sensu, więc wspaniale było dostać wiadomość od jej siostry z ustalonym miejscem spotkania. "

"Wyglądała jak żywy szkielet, a jadła za dwóch. "

"Przerażające były te wszystkie zatroskane spojrzenia, mimo to, byłam wdzięczna, że omijają ten temat."

"Wyjechaliśmy do Nowego Jorku żeby mogła obejrzeć szkołę, do której się dostała.Obserwowałem jak w nowym miejscu moja córka odżywa."

"To wszystko jej się tak podobało! Wielkie miasto, duży ruch, taniec na ulicach! To tu czuła się jak w domu."

"Pogorszyło jej się nagle. Myślę,że sama się tego nie spodziewała. Obudziła mnie którejś nocy i wyznała,że nie wie jak długo jeszcze wytrzyma. Znowu płakała, a ja nie miałam pojęcia co powiedzieć. Następnego dnia ogłosiła rodzicom, że chce wracać. Wróciliśmy."

"Dałam szansę psychiatrze.Czułam jak powoli ogarnia mnie szaleństwo.Każdego dnia widziałam Marlascę obiecującego kolejne spotkanie, każdego dnia uświadamiałam sobie, że bez niego nie ma połowy mnie."

"Przychodziliśmy jak tylko kończyła sesję. Wtedy mówiła wszystko czego nie powiedziała terapeucie. Zawsze chciała rozmawiać o Zaynie. Pytała jaki jest kiedy jej nie ma w pobliżu."

"Przesunęli jej rok akademicki tak, żeby mogła zacząć miesiąc później. Akurat kiedy skończy się widywać z lekarzem."

"Przestałam myśleć. Uśmiechnęłam się i pojechałam do szkoły. Jeśli umrę tańcząc, możesz powiedzieć, że umarłam robiąc to co kocham. A myślałam o nim."