I'm scared to get close, I hate being alone

Skończyło się słońce panujące w zeszłym miesiącu; chmury sunęły ociężale po niebie, kiedy spieszyłam przez zatłoczoną ulicę Brooklynu. Na głowę naciągnęłam kaptur bluzy, żeby włosy nie chłostały mnie potwarzy. Wiatr wiejący od East River wciąż jest przykry.

Na ganku „Veselki” wciąż straszyły ozdoby halloweenowe. Niedługo zmienią je na świąteczne.

Drzwi knajpy otworzyły się i mogę usłyszeć muzykę disco z lat 80-tych. Weszłam na ganek i pchnęłam je ponownie. O tej porze miejsce jest prawie puste, nie licząc obrzydliwych, małych skrzatów w zielonych czapeczkach, które zwisają z sufitu i kilku starszych studentów relaksujących się przy piwie. Usiadłam przy stoliku pod ścianą, z dala od innych gości. Przez okno mogę obserwować tłumy ludzi wracających z popołudniowej zmiany, spieszących na stadion by kibicować ulubionej drużynie lub do domu żeby zrobić kolację dzieciom.

-Coś podać? –spojrzałam na osobę, która wyrwała mnie z zamyślenia.

-Kawę. –uśmiechnęłam się lekko. Kelnerka spojrzała na mnie unosząc jedną brew do góry.

-Tylko?

-Po prostu kawę. –kiwnęłam głową. Wzruszyła ramionami i odwróciła się. Pewnie liczyła na większy napiwek o tej porze.

Rozejrzałam się po „Veselce”. To tania restauracja, co z resztą widać, z poobdzieraną tapetą, porysowanym parkietem i blatem barowym, który wygląda jakby ktoś go pogryzł. Pod ścianami stoi kilka stolików, a naprzeciwko drzwi frontowych jest wejście do ogrodu, zamknięte ze względu na porę roku.

Ponownie spojrzałam na krajobraz za oknem. Po drugiej stronie ulicy czarnowłosy chłopak zatrzymał swoją dziewczynę i podniósł ją do góry mocno do siebie przytulając. Szybko odwróciłam wzrok i uśmiechnęłam się do siebie. Co ja robię?

Wypiłam kawę, którą wcześniej przyniosła mi kelnerka i zostawiłam na stole banknot. Poprawiłam na sobie kurtkę i wyszłam z restauracji. Wiatr od razu zmusił mnie do włożenia kaptura. Naciągnęłam rękawy na dłonie i ruszyłam z powrotem do akademika. Niebo pociemniało i już pojawiają się pierwsze gwiazdy. Może ta noc obejdzie się bez deszczu.

Szklane drzwi zatrzasnęły się za mną, kiedy weszłam do cudownie ciepłego holu akademika.

-Hej Ellen. –przywitałam się z recepcjonistką jednocześnie machając głową by w jakiś sposób ułożyć włosy na głowie.

-Czołem dziewczyno! Rozmawiam z twoim tyłem czy przodem?

-Ha ha ha. –powiedziałam odgarniając włosy do tyłu. Ellen jest czarnoskóra i ma naprawdę nieograniczone zasoby dobrego humoru.

-Maya jest już na górze. –oznajmiła patrząc na mnie porozumiewawczo.

-Tak szybko? –dziwię się.

-Chłopak ma pewnie więcej rozumu niż na to wyglądało, yhymm. –zacisnęła usta kręcąc głową. Zaśmiałam się.

-Lepiej pójdę i zobaczę co z nią.

-Idź idź. Podeślij mi potem ploteczki!

-Jasne Ellen! –zawołałam podchodząc do schodów. W budynku jest winda, ale nie mam do niej zaufania.

Weszłam na drugie piętro, z którego dobiega głośna muzyka. Studenci już zaczęli świętować weekend. Korytarz jest pełen półnagich dziewczyn i mocno wstawionych już chłopaków. Przecisnęłam się między nimi do drzwi mojego pokoju. Zanim dotknęłam klamki, wypadła z niego moja współlokatorka Maya, z jakimś facetem z wyższego roku.

-O, hej Petra! –zawołała z wielkim uśmiechem.

-Hej. –uniosłam brwi do góry.

-Poznałaś już Jacoba? Jest na trzecim roku.

-Miło mi cię…em..poznać. –zająknęłam się kiedy zauważyłam, że chłopak ma na sobie tylko bokserki, za których pasek wetknął czarny bat. Odwróciłam się do koleżanki. –Mayu, pamiętasz, że jedno łóżko jest moje, prawda? –spytałam z nadzieją. Wywróciła oczami i wypchnęła Jacoba na korytarz.

-Daj spokój Petra! Chodź z nami. –złapała mnie za rękę.

-Dziś chyba sobie odpuszczę. –oparłam się o ścianę. –Hej, co z Deanem?

-Z tym dupkiem? –Maya parsknęła. –Wystawił mnie dla Wilmy Duże Cycki. –uśmiechnęłam się.

-Jestem pewna, że nazywa się Robinson.

-A ja jestem Maya Holdman i nie wystawia się mnie dla byle jakiej pindy. –udała oburzoną. Zaśmiałam się.

-Dobrej zabawy z Jacobem. –uśmiechnęła się zadziornie i klepnęła mnie w tyłek.

-Nie dziękuję! –wywróciłam oczami i weszłam do pokoju zamykając za sobą drzwi na klucz. Przebrnęłam przez bałagan na podłodze i wdrapałam się na swoje łóżko przy oknie. Wysłałam smsa do Ellen i zapatrzyłam się na dziedziniec między budynkami akademika. Chwilę później pierwsze krople deszczu uderzyły w okno. Westchnęłam i oparłam czoło o szybę. Delikatna muzyka deszczu pozwoliła mi odwrócić uwagę od rozkręcającej się na korytarzu imprezy.

Telefon oznajmujący nową wiadomość wytrącił mnie z równowagi. Musiałam przysnąć bo nie zauważyłam kiedy malutki deszczyk przeobraził się w ulewę.

Chwyciłam telefon oburącz i odblokowałam klawiaturę. Sms otworzył się sam.

‘We wtorek go wypuszczają. Dasz radę tu być?’

‘Co? Ellen to nie ma sensu, o czym ty ml…’-chciałam odpisać, ale spojrzałam na nadawcę wiadomości. Usunęłam to co napisałam i zaczęłam od nowa.

‘Wiesz, że chcę tam być. Ale to środek tygodnia, nie wiem czy mi się uda. Dlaczego wypuszczają go akurat we wtorek?’

W końcu. Kiedy rozmawiałam ze Stanem w zeszłym tygodniu, nie wiedział kiedy będzie mógł wyjść. Moje serce biło jak szalone na samą myśl, że mogą mu przedłużyć wyrok. Teraz kiedy zostało już tylko kilka dni, zastanawiam się jak on to znosi.

‘Mija dokładnie 7 miesięcy. Błagam Petra, postaraj się tu być…’ –wyświetla się na ekranie mojego telefonu.

Jak mu mijały dni? Co robił? Myślał o mnie? Bił się? Niemoc widywania się z ludźmi z zewnątrz doprowadzała go na skraj szaleństwa? Zmienił się z wyglądu? Skrzywdzili go?

Na niebie pojawił się biały błysk, a po chwili potężny grzmot zagłuszył wszystko. Opuściłam roletę i otuliłam się kołdrą po samą głowę. Podświetliłam ekran telefonu. Cóż, już niedługo wszystkie te pytania znajdą odpowiedzi.

Kolejny grzmot zagłuszył odgłosy imprezy. Zacisnęłam powieki i mocno ścisnęłam telefon.

-Jest okej. –szepnęłam do siebie.

Jak dobrze mieć koleżankę w pokoju; Maya obudziła mnie kiedy wróciła rano z imprezy. Gdyby nie ona, ominęłabym sobotnie wykłady.

W 15 minut udało mi się wziąć prysznic i umyć zęby. Włożyłam jasnoniebieskie rurki, białą koszulkę z krótkim rękawem i złotym łańcuszkiem przy szyi i usiadłam na łóżku z zamiarem włożenia białych sneakersów nike. Maya w tym czasie wypiła pół butelki wody cytrynowej.

-Nigdy nie mówiłaś kim jest ten Javadd, wiesz? –odezwała się patrząc na moją dłoń. Zapięłam rzepę w prawym bucie i opuściłam nogę na ziemię.

-Tak? –ściągnęłam sznurowadła drugiego buta.

-Więc? To imię twojego chłopaka? –położyła się na moim łóżku. Oparłam głowę na kolanie i zapięłam obuwie.

-Drugie imię. –przyznałam. Wcale nie czuję się lepiej, kiedy Maya wie.

-O stara! –popchnęła mnie. –Gdzie go trzymasz?

Oh proszę Mayu, zamknij się już.

-Został w Londynie.

-Jak wytrzymujesz waszą rozłąkę? –spytała siadając. Patrzy na mnie poważnie, ale ja nie mam zamiaru się teraz zwierzać.

-Kto powiedział, że wytrzymuję? –zaśmiałam się. –Zbieraj się bo się spóźnimy. –Niechętnie wstała i zaczęła się przebierać. Narzuciłam na siebie sweter w czarne i białe trójkąty, poczym chwyciłam notatnik pod pachę.

-Gotowa. –uśmiechnęłam się do Mayi i wyszłyśmy na korytarz.

Pogoda nie była zła, choć wciąż wiało, dlatego Maya wzięła mnie pod rękę i skuliła się. Dołączyli do nas znajomi z roku.

Po dwugodzinnym wykładzie postanowiliśmy umilić sobie początek weekendu i poszliśmy na gorącą czekoladę. Po części żeby się ogrzać, a po części po to, żeby wyleczyć kaca. W trakcie rozmowy do naszego stolika podeszli studenci z trzeciego roku. Najpopularniejsi o ile dobrze pamiętam. Był wśród nich Jacob.

-Holdman. –kiwa na Mayę z uśmiechem na co ona oblewa się rumieńcem.

-Hej Dickson. –zagaił Gabriel. –Czemu nie było cię wczoraj?

-Nie miałam ochoty. –odpowiedziałam odwzajemniając uśmiech.

-Szkoda, ale na następnej musisz być. Ja zapraszam. –poszerzył uśmiech i poszedł razem z kolegami. Napiłam się czekolady.

-Trzeci rocznik się tobą interesuje,uuu! –zawołał Mike.

-Hej, spadaj! Ona ma Javadda! –wtrąciła się Maya. Uśmiechnęłam się.

-Zayn. Ma na imię Zayn.

Wciąż mam wątpliwości co do mojego wyjazdu. Przez to, że zaczęłam później, naprawdę ciężko mi było nadgonić materiał. Teraz planuję zawalić tydzień.

Ale robię to dla niego. W sumie dla nas. 7 dni nijak nie może zastąpić 7 miesięcy, ale cieszę się, że mamy chociaż to.

-Pomóc ci z tym pakowaniem? –pyta Maya i gramoli się na moje łóżko.

-Już prawie skończyłam,dzięki. –wrzucam ostatnie rzeczy do walizki i zaczynam na nowo przeglądać jej zawartość.

-Twój telefon dzwoni.

-Podasz mi go? –nie odrywam wzroku od bagażu dopóki nie słyszę głosu Mayi.

-Halo? –podnoszę gwałtownie głowę. –Cześć Stan, nie czekaj! Dobrze się dodzwoniłeś. –przeskakuję łóżko i podbiegam do niej ale mi ucieka. –Jestem przyjaciółką Petry z pokoju, Maya.

-Oddaj mi telefon. –syczę. Pokazuje mi język.

-Jasne, że możesz pogadać z Petrą, poczekaj chwilę. –odsuwa komórkę od ucha. –Peetraaaaa! –wrzeszczy. Uderzam się w czoło na co ona się śmieje. Zabieram telefon z jej ręki.

-Stan? To ja.

*Petra! Przylecisz?

-Właśnie się pakuję.

*Jezu, to super!

-O której po niego jedziecie? –zniżam głos do szeptu.

*O 12 mam odprawę. U ciebie będziemy w 20 minut.

-Co? Czekaj, jak to u mnie?

*A myślisz, że gdzie on będzie chciał jechać?

-Nie wiem, nie na Brixton?

*Chce wrócić do pracy, ale dziewczyno, jesteś od tego ważniejsza. 7 miesięcy cię nie widział.

-O nie nie nie, jeszcze bardziej się stresuję. –zaczynam chodzić w tą i z powrotem.

*Ale czym? Przecież to Zayn.